به گزارش خبرنگار حوزه گردشگری گروه اجتماعی خبرگزاری آنا، در سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۴۴ هجری قمری تعدادی از هندوها به‌منظور انجام کارهای تجاری در بندرعباس ساکن شده بودند و به همین دلیل برای آنکه جایی برای انجام کارهای مذهبی داشته باشند تصمیم گرفتند معبدی در این شهر بنا کنند.

ساخت این معبد از زمان ناصرالدین‌شاه آغاز و در زمان مظفرالدین شاه به پایان رسید.

هندوها که اعتقاد داشتند این معبد مربوط به خدایان ویشنو است از این ساختمان به‌منظور ارتباط فرهنگی میان ایران و هند استفاده می‌کردند.

هندوهایی که در آن سال‌ها در بندرعباس زندگی می‌کردند برای ساخت آن بیش از ۲۰۰ تومان به حاکم بندرعباس رشوه دادند تا بتوانند این معبد را بنا کنند. اما وقتی مجوز این ساختمان داده شد تجار هندی چند معمار زبده را از هند دعوت کردند تا این معبد را بر اساس معماری هندی بنا کنند.

تجاری که در آن دوره زمانی در بندرعباس ساکن بودند اهل شهر شیکارپور بوده و بعدازآنکه در سال ۱۳۴۴ مجبور شدند ایران را ترک کنند تمام دست‌ساخته‌هایی که در این معبد بود را با خود بردند. مدت‌ها این بنا مخروبه بود تا اینکه سازمان میراث فرهنگی آن را تعمیر و در سال ۱۳۷۷ هجری شمسی در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

منبع:آنا