مصیب امیری در پیام خود آورده است: بناهای آباد گردد خراب… ز باران و از تابش آفتاب… پی افکندم از نظم کاخی بلند … که از باد و باران نیابد گزند … نمیرم از این پس که من زنده‌ام … که تخم سخن را پراکنده‌ام… هر آنکس که دارد هُش و رای و دین… پس از مرگ بر من کند آفرین…

در بخش دیگر این پیام آمده است: شاهکار حکیم فردوسی از سه منظر زبان فارسی، ادبیات فارسی و فرهنگ ایرانی مانند اقیانوسی است که یک عمر می‌توان در آن غوّاصی کرد و گوهرهای ناب و نایاب به دست آورد. فراوانی هرکدام از ویژگی‌های زبانی، ادبی و فرهنگی در آثار شاعران و نویسندگان، زمینه‌ساز مطالعات علمی و دقیق است و مواد کار لازم برای پژوهشگر این حوزه را همین فراوانی مختصات خاص است که فراهم می‌کند.

در این پیام آمده است: ویژگی‌های زبانی شاهنامه بسیار گسترده است و از نظر موسیقایی، لغوی و نحوی بسیار اهمیت دارد. شاهنامه با موسیقی شورانگیز و حماسی خود روحیۀ دلاوری را همواره در ایرانیان زنده نگه‌داشته است. حکیم فردوسی با به جان خریدن رنجی بیش از سی سال و با گزینش واژگانی که ریشۀ فارسی دارند کتابی به یادگار گذاشته است که توصیف‌گر عظمت آن این بیت زیبای خود اوست: بسی رنج بردم در این سال سی/ عجم زنده کردم بدین پارسی/ امام احمد غزالی بر فراز منبرگفته است: هر چه در این چهل سال بر روی این چوب‌پاره گفته‌ام حکیم فردوسی در دو بیت گفته است؛ و این دو بیت را خوانده و از منبر پایین آمده است: ز روز گذر کردن اندیشه کن/ پرستیدن دادگر پیشه کن/ بترس از خدا ومیازار کس/ ره رستگاری همین است و بس

در بخش دیگر پیام آمده است: شاهنامه سرشار از این گونه شعرهاست؛ اشعاری که محققان در مورد آنها داد سخن داده‌اند و آوازۀ فرهنگ ایرانی را با آن به گوش جهانیان رسانده‌اند.
آثار قرآن کریم و سخنان اهل بیت عصمت و طهارت در شاهنامۀ فردوسی کاملا مشهود است و در این مورد کتاب‌ها و مقالاتی هم نوشته شده است.

در بخش پایانی پیام آورده است: فردوسی با شجاعتی کم‌نظیر از اعتقادات خود سخن گفته است و از حکومت وقت هیچ واهمه‌ای به دل راه نداده است: منم بندۀ اهل بیت نبی/ ستایندۀ خاک پای وصی… شاهنامۀ فردوسی آیینۀ بلندبالا و درخشانی است که در آن می‌توان فرهنگ ناب و بی‌دروغ ایرانی اسلامی را با تمام وجوهی که دارد به نظاره نشست. نکوداشت خالق این اثر کم‌نظیر و پاسداشت زبان فارسی که زبان ملی و رسمی ما ایرانیان است از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است و شایسته است که در برنامه‌ریزی‌های فرهنگی و پژوهشی همواره پیش نظر پژوهشگران باشد.

منبع: ایرنا

مرتبط:

«آرامگاه فردوسی» یکی از باشکوه‌ترین بناهای ملی ایران