نوشته‌ها

معبد طلایی کجاست؟

کشور هند دارای مکان های تفریحی، تاریخی و معابد بسیاری می باشد. یکی از مهم ترین معابد هند میتوان به معبد طلایی اشاره کرد که در این مقاله به صورت کامل به معبد طلایی می پردازیم.

معبد طلایی

معبد طلایی کجاست؟

معبد طلایی، زیارتگاه اصلی پیروان آئین سیک است؛ این پرستشگاه در شهر امریتسار در ایالت پنجاب هند واقع شده‌است. این پرستشگاه را چهارمین پیشوای مذهبی سیک‌ها، گورو رام داس بنیان نهاد. معبد طلایی، با نام‌های هارماندیر صاحب و دربار صاحب نیز شناخته می‌شود.

معبد طلایی، جاذبه توریستی اصلی در امریتسار، که به معنای مخزن شهد جاودانگی است. امریتسار مرکز شهرستان امرتسر در ایالت پنجاب هند است که در ۳۷۸ کیلومتری شمال غربی دهلی و ۵۱ کیلومتری شرق لاهور پاکستان واقع شده است.

معبد طلایی، در بین سیک‌های سرتاسر جهان، مکانی زیارتی محسوب می‌شود و این معبد برای سیک‌ها مکانی مقدس به‌شمار می‌رود، زیرا گورو جاودانه این آئین، کتاب گورو گرانت صاحب در آن نگهداری می‌شود؛ این کتاب، کتاب مقدس آئین سیک و یازدهمین گورو به‌شمار می‌رود. معبد طلایی در هند نماد برادری و برابری می باشد.

معبد طلایی

معماری معبد طلایی هند:

معماری معبد طلایی، بسیار زیبا و منحصر به فرد است. رنگ این معبد طلایی رنگ است و در کنار ساختمان سفیدی که در پشت آن قرار گرفته، خودنمایی می کند.  معبد طلایی، دارای ۴ در ورودی می باشد. و همه قسمت های بالای معبد از طلای خالص ساخته شده است. دور تا دور معبد دریاچه مصنوعی احاطه کرده است. همچنین سازه‌های مرمرین بسیار زیبا در این مجموعه و در کنار ترکیب سبک معماری اسلامی و هندو، باعث شده است که فضای این معبد بسیار باشکوه باشد.

معبد طلایی، یکی از مقدس ترین مکان های هند است.  معبد طلایی، یک مرکز روحانی و در عین حال غیرمذهبی برای پیروان این مذهب است  که هر ساله هزاران نفر از این معبد دیدن می کنند.

مرتبط:

کویر نمکی هند، یکی از عجایب دیدنی هند

غارهای اسرارآمیز آجانتا در هند

درباره «تاج‌المساجد»؛ بزرگ‌ترین مسجد هندوستان

مساجد در هر شهر و برای هر ملتی از مهم‌ترین اماکن مذهبی، تاریخی و فرهنگی هستند. مسلمانان بسیاری در قاره آسیا زندگی می‌کنند و در همین راستا مساجد بسیاری در این قاره وجود دارد. معماری اسلامی یکی از متنوع‌ترین و زیباترین شاخه‌های معماری محسوب می‌شود و به همین علت هر مسجد دارای ویژگی‌های خاص خود به لحاظ معماری است مانند تاج‌المساجد در هندوستان

معماری اسلامی هند از دوران سلاطین قرون ۶ تا ۱۰ هجری قمری آغاز می‌شود. معماران آن دوران از شیوه‌ای خاص به نام «هندو اسلامی» که تلفیقی از معماری هندی و معماری اسلامی ایرانی است، استفاده می‌کردند. معماری اسلامی از مساجد آغاز می‌شود، به این معنا که با به وجود آمدن مساجد، این شیوه معماری نیز رواج پیدا کرد.

«بوپال» از جمله شهرهای مهم هند محسوب می‌شود و قرارگیری این شهر بین دو دریاچه و کوهستانی که از شمال آن را احاطه کرده، بوپال را به شهری با آب‌وهوای معتدل تبدیل کرده است. این شهر در گذشته مرکز منطقه «نواب نشین» بود و از مناطق بسیار مهم حکومتی مسلمانان در شبه قاره به‌شمار می‌آمد.

شهر بوپال به شهرهای دهلی و بمبئی متصل است؛ اما به اندازه آن دو شهر در بین گردشگران شهرت ندارد. از جمله حوادثی که این شهر پشت‌ سر گذاشته است می‌توان به شورش‌های سال ۱۸۵۷ و فاجعه‌بارترین حادثه صنعتی جهان در دسامبر ۱۹۸۴ اشاره کرد.

تاج‌المساجد

 

«تاج‌المساجد» مهم‌ترین نماد شهر بوپال در هند بوده و بین سال‌های ۱۸۶۸ تا ۱۹۰۱ به دستور شاه جهان ساخته شده است؛ اما به علت کمبود بودجه ساخت آن متوقف شد و در سال ۱۹۷۱ میلادی دوباره ساخت این مسجد از سر گرفته شد.

شکوه و زیبایی این بنا از نام آن پیداست. از ویژگی‌های خاص «تاج‌المساجد» که باعث زیبایی آن شده می‌توان به بنای این مسجد که از سنگ‌های سرخ ساخته شده اشاره کرد. همچنین نزدیکی این مسجد به رودخانه شهر بوپال باعث شده جاذبه خاص و دوچندانی ایجاد شود. این مسجد دارای سه گنبد و دو مناره بوده که معماری مشابه مسجد جامع دهلی دارد.

 

این مسجد بزرگ‌ترین مسجد هندوستان است و به عنوان مدرسه اسلامی نیز از آن استفاده می‌شود. مسجد «تاج‌المساجد» ظرفیتی بالغ‌بر ۱۷۵ هزار نفر دارد و این گواهی است بر تصور اشتباه کسانی که بر این باورند بزرگترین مسجد هند، مسجد جامع دهلی است. همچنین این مسجد بسیار عظیم و باشکوه است و در تمام روزهای سال امکان بازدید از آن وجود دارد.

تاج‌المساجد همچنین شامل چند سالن مختلف است که در بخش اصلی این سالن‌ها معمولا نماز جمعه و نیز نماز اعیاد اقامه می‌شود. همچنین سخنرانان دینی برای سخنرانی نیز از این سالن اصلی استفاده می‌کنند. شاید بتوان گفت سه گنبد مرمرین تاج‌المساجد یکی از اصلی‌ترین شاخصه‌های معماری زیبای آن در کنار دیگر جلوه‌های موجود در فضای داخلی این بنا به حساب می‌آید.

منبع:ایسنا

مرتبط:دره هندوستان ایران

کویر نمکی هند، یکی از عجایب دیدنی هند

یکی از جاذبه های گردشگری بی نظیری که در کشور هند وجود دارد و در بین ديگر جاذبه ها بسیار پر بازديد شده است، صحرای نمک هند است.

در بین عوام مردم متداول است که اصطلاح کویر را به جای بیابان به کار می برند و یا برعکس. گاهی اوقات بیابان به محیط خارج از شهر و روستا گفته می شود. ولی در واقع بین این دو اصطلاح اختلاف اساسی وجود دارد. بیابان به قسمتی از مناطق خشک گفته می شود که بارندگی کمتر از ۵۰ میلی متر دارد و امکان دارد چند سال در آن باران نبارد و با کم آبی و تبخیر شدید مواجه باشد و دارای پوشش گیاهی بسیار ضعیف است. ولی کویر به زمین های رسی پف کرده، با شوری و نمک بسیار زیاد که گیاهان در آن نمی توانند رشد نمایند، گفته می شود.

کویر نمکی هند را بعنوان بزرگ ترين کویر نمکی جهان ( در این موضوع با کویر بولیوی رقابت دارد) می شناسند که حدود ۱۰ هزار کیلومتر مربع مساحت دارد. این کویر پر نمک و شور، مسیر اقوام مختلف مخصوصا عشایر و کولی های هندی است. مطلبی که در مورد کویر نمک هند هر شنونده ای را به تعجب می اندازد، این است که کویر نمکی هند در طول فصل موسمی در هندوستان تماما به زیر آب می رود. با این حال حدود ۸ ماه از سال کاملاً بدون آب می شود. در این زمان اگر به دیدن کویر نمک هند و همراه با کوچ عشایر کوتچ بروید، با زمینی تا دوردست ها سفید و با آفتاب سوزان روبرو می شوید. درصورتی که قصد سفر به هند و شهرهایی مثل بمبئی یا جیپور را دارید، به این جاذبه نزدیک خواهید بود.

کویر نمکی هند

جشن ران اوتساو | The Rann Utsav

یکی از جشن ها و فستیوال هایی که در گوجارات برگزار می شود، جشن ران اوتساو بوده که از ماه نوامبر (نیمه های آبان ماه) تا پایان ماه فوریه (نیمه های اسفند) ادامه می یابد. در این جشن هزاران چادر و خیمه به همراه یک خیمه بزرگ و سلطنتی در نزدیکی ورودی اقامتگاه ران (Rann Resort) در دهوردو بر پا می شود. چادری برای فروش انواع غذاها و همچنین صنایع دستی بر پا می شود. اگر اهل هیجان و تفریح هستید، به سادگی از کنار این جشن نگذرید.

می توانید برای سواری در میان نمکزار، از میان امکانات موجود انتخاب کنید. ماشین سواری، آفرود سواری، موتورهای پارا، ریفل شوتینگ، منطقه سرگرمی کودکان، تفریحات آبگرم و درمانی و نمایش های محلی جزو فعالیت ها و جاذبه های جشن ران اوتساو (کوچ اوتساو) در این منطقه است.

هر چند که این فستیوال و جشن افراد بسیاری را به سمت خود جذب می کند اما امروزه بیشتر حالت تبلیغاتی پیدا کرده است. همچنین خیل عظیم جمعیت و آلودگی محیط به یکی از معضلات منطقه تبدیل شده است. اگر از شلوغی در محیطی طبیعی فراری هستید، در زمان های غیر از زمان برگزاری جشن به دیدن کویر نمکی هند و مسیر کوچ عشایر کوتچ بروید.

زمان مناسب برای بازديد از جاذبه کویر نمکی هند

کویر نمکی هند در ماه اکتبر هر ساله شروع به خشک شدن می کند، بطور پیوسته به بیابان خشک و نمکی تبدیل می شود. فصل توریستی تا ماه مارس میباشد و در اواخر ماه مارس، امکانات اقامتی هم به پایان می رسد. درصورتی که دوست دارید با جمعیت کمی روبرو شوید و علاقه مند نیستید در جای شلوغ باشید، در انتهای فصل توریست در ماه مارس، به کویر نمکی هند سفر کنید. البته شما در هر فصلي از سال به آن جا بروید امکانات اولیه موجود میباشد ولی خب هر مکان توریستی در جهان زمان خاص خودش را دارد.

بهتر است فقط در صبح یا عصر به بیابان بروید، در غیر این صورت نمک میتواند با بازتاب نور خورشید در چشم شما چشم های شما را بسوزاند. شما می توانید در این بیابان سوار شتر شوید و ماه را در بیابان ببینید. آسمان کویر هم که در شب ها ستاره باران می شود.

کویر نمکی هند

مسیر حرکت به سمت کویر نمکی هند

– درصورتی که در شهر بمبئی هستید بهترین وسیله برای رسیدن به این بیابان نمکی قطار میباشد ، شما حدود ۱۵ دقیقه در قطار هستید.
– درصورتی که به قطار علاقه ای ندارید، می توانید از پرواز داخلی بمبئی به بهودج استفاده کنید.
-اگر در شهر بمبئی نیستید، شما تنها می توانید با اتوبوس و مینی بوس به این نقطه برسید.

حق ورود و بازدید از کویر نمکی هند و مسیر کوچ عشایر کوتچ

منطقه و مسیر کوچ عشایر کوتچ منطقه بسیار حساسی است. چرا که به مرزهای پاکستان نزدیک است. به همین دلیل می بایستی برای ورود و بازدید از آن مجوزی کتبی داشته باشید. گرفتن این مجوز کار بسیار راحتی بوده و هیچ گونه دردسری ندارد. به روستای بهیراندیارا (Bhirandiyara) و ایست بازرسی در مسیرتان بروید.

این روستا در ۵۵ کیلومتری بهودج قرار دارد ۱۰۰ روپیه هزینه برای هر نفر باید پرداخت کنید. برای موتور سیکلت ۲۵ روپیه و برای ورود ماشین به منطقه ۵۰ روپیه باید بپردازید. این ایستگاه در ساعت ۱۱ صبح باز هستند. در نتیجه اگر زودتر به این منطقه برسید، معطل خواهید شد. مدارک مورد نیاز برای آن، کپی پاسپورت و کارت شناسایی شما خواهد بود. به این مجوز برای ورود به کویر نمکی هند و بازدید از مسیر کوچ عشایر کوتچ نیاز خواهید داشت.

کویر نمکی هند

 

معبد میناکشی فراتر از تاج محل

شاید از هزاران نفر شنیده باشید و یا هزار جا خوانده باشید که هند در تاج محل خلاصه نمی‌شود. دیدنی‌های هند به قدری زیاد است که نمی‌شود در یک سفر معمولی ۱۰ تا ۱۵ روزه همه‌شان را دید. اینجا یکی از عجیب‌ترین جاذبه‌های گردشگری هند را به شما معرفی می‌کنیم که به نسبت جاذبه‌های دیدنی پایتخت هند، کمتر به آن توجه شده.

در کرانه‌ی جنوبی رود ویگای (Vaigai)، در شهر مادورای (Madurai) که در در قسمت‌های جنوبی هند قرار دارد، معبدی به اسم میناکشی وجود دارد که می‌تواند هوش را از سر شما ببرد. معبد میناکشی در قلب شهر ۲۵۰۰ ساله‌ی مادورای جای گرفته. می‌گویند تاریخ ساخت این معبد به قرن ششم میلادی برمی‌گردد، ولی ساختمان جدید معبد در سال ۱۵۵۹ ساخته شده، بعد از این که مورد حمله‌ی یک سردار مسلمان قرار گرفته که می‌خواسته اسلام را در آن شهر ترویج کند. روزانه ۱۵۰۰۰ نفر از این معبد دیدن می‌کند و جالب است بدانید که اکثر این بازدیدکنندگان هندوهایی هستند که برای دعا به این معبد آمده‌اند. این معبد به اقتصاد این شهر خیلی کمک کرده چون هر سال در فصل برگزاری فستیوال و جشنواره‌های مختلف، میلیون‌ها گردشگر به این منطقه می‌آیند. وقتی وارد محوطه‌ی این معبد می‌شوید ۱۴ برج را می‌بینید که ارتفاع بلندترینشان ۵۱ متر است. نمای بیرونی تمام این برج‌ها با مجسمه‌ی خدایان هندو تزئین شده و به دلیل رنگ‌آمیزی متنوع این مجسمه‌ها، ظاهر چشم‌گیری دارند. جالب است بدانید که درون این معبدها هم با مجسمه‌های متنوع تزئین شده‌اند. از آنجا که ما می‌خواهیم بلندترین برج این مجموعه را معرفی کنیم، توضیحاتی که در ادامه می‌آید، منحصرا مربوط به  برج ۵۱ متری معبد میناکشی است. این معبد یکی از ۳۰ نامزد عجایب هفت‌گانه‌ی جدید هم بوده.

blank

معبد میناکشی برای الهه‌ای به همین اسم ساخته شده. سازندگان این معبد آن را بر اساس بدن انسان طراحی کرده‌اند. معبد ۵ ورودی اصلی بر اساس حواس پنج‌گانه‌ی انسان یعنی بویایی، شنوایی، بینایی، چشایی و لامسه دارد. ۹ ورودی فرعی و کوچکتر هم هست که راه‌های ارتباط درون بدن انسان را با بیرون تداعی می‌کنند و شامل چشم‌ها، سوراخ‌های بینی، سورخ‌های گوش،دهان، شاهرگ و مقعد است. هندوها بر این باور بودند که هوایی که در این ورودی‌ها در جریان است، همان روح آدمی است و اگر هوا از جریان بیفتد، روح برای همیشه بدن انسان را ترک می‌کند. ورودی‌های این معبد بسیار بزرگ هستند و فضای داخلی معبد هم به اندازی بیرون آن باشگوه و نفس‌گیر است. لازم نیست نگران گرفتگی و گرمای هوا باشید. هوا در داخل معبد کاملا خنک است. هرچه باشد هندوها این معبد را برای پرستش الهه‌شان ساخته‌اند. مجسمه‌های بیرونی معبد شامل الهه‌ها، خدایان، نیمه خدایان، شیاطین و حیوانات هستند و به دلیلی که برای ما نامعلوم است، مجسمه‌هایی که در نوک معبد قرار گرفتند، ظاهری ترسناک و کمی شیطانی دارند. داخل معبد از طبقات مختلفی تشکیل شده و هر تالار ویژگی‌ها و زیبایی‌های زیادی دارند. اکثر مردم فکر می‌کنند سنگی که در ساخت تزئینات و مجسمه‌های داخل معبد استفاده شده، سنگ زمرد است، ولی در واقع سنگ استفاده شده سنگ یشم است. ولی سازه‌هایی که در این معبد قرار گرفته‌اند، بسیار بزرگ‌تر از آن هستند که با سنگ زمرد ساخته شوند. عکس‌برداری از مجسمه‌ی میناکشی درون معبد برای گردشگران ممنوع است. فقط می‌توانید آن را تماشا کنید و مسحور چشم‌های مجسمه شوید، چون بارزترین خصیصه‌ی این مجسمه، چشم‌های درشت، زیبا و مرموزش است که گردشگران را بیش از پیش کنجکاو می‌کند. یکی از تالارهای این معبد به تالار ۱۰۰۰ ستون معروف است ولی در واقع ۹۸۵ ستون بیشتر ندارد. افسانه‌ی بسیار جالبی درباره‌ی نحوه‌ی ساخته شدن این تالار بین هندوها وجود دارد که خواندنش خالی از لطف نیست:

می‌گویند روزی یک کوتوله در مقابل میناکشی ظاهر شد و او را دعوت به دوئل کرد. میناکشی از حرف کوتوله به خنده افتاد و یکی از سربازانش را به عنوان نماینده برای مبارزه با کوتوله به میدان فرستاد. در کمال تعجب، کوتوله سرباز را شکست داد و از مبارزه سربلند بیرون آمد. میناکشی که احساس می‌کرد غرورش خدشه‌دار شده، نقشه‌ای کشید تا کوتوله را به چالشی دعوت کند که انجامش برای او غیرممکن باشد. میناکشی از کوتوله خواست تا در عرض یک روز، ساختمانی با هزار ستون سنگی بسازد. اگر کوتوله موفق به انجام این کار شد، بعد از او نوبت میناکشی است که ساختمان مشابهی بسازد. کوتوله قبول می‌کند و شروع به خواندن وردهایی می‌کند که باعث می‌شود ستون‌های سنگی مستطیلی از دل کوه بیرون بیایند. او آن‌ها را در تالار می‌چیند و موفق به ساختن ۹۸۵ ستون سنگی میشود. بعد تصمیم می‌گیرد تا لحظه‌ی تابش اولین بارقه‌های نور خورشید چرت بزند و بعد از بیدار شدن ادامه‌ی ستون‌ها را بچیند (چون کوتوله تا ظهر فرصت داشت). میناکشی از این فرصت استفاده می‌کند و یکی از گوشواره‌هایش را به آسمان می‌اندازد و این گوشواره خورشید را می‌پوشاند و  باعث می‌شود کوتوله تا ظهر بخوابد و از میناکشی شکست بخورد. بعد از شکست، کوتوله خودش را به آتش می‌کشد و ساخت تالار ۱۰۰۰ ستونی با ۹۸۵ ستون به پایان می‌رسد.

معبد میناکشی

نکته‌ی جالب دیگر درباره‌ی معبد میناکشی این است که سنگ‌هایی که برای ساخت ورودی‌های معبد استفاده شده‌اند ساده و بدون تزئین هستند و اگر به آنها تقه‌ای بزنید، متوجه می‌شوید که پشتشان خالی نیست. ولی در ردیف دوم، سنگ‌ها همگی تزئین شده هستند و اگر به آنها ضربه بزنید می‌بینید که صدا در بین آنها می‌پیچد، یعنی پشتشان خالی است. خیلی‌ها بر این باورند که این موضوع نشان می‌دهد که پشت این سنگ‌ها راه مخفی وجود دارد که ممکن است به یک دخمه، اتاق گنج زیرزمینی یا یک راه فرار منتهی شود.

معبد میناکشی یکی از دیدنی‌ترین معابد هند است و چون در جنوب هند قرار دارد، دسترسی به آن به اندازه‌ی جاذبه‌های دیگری که در پایتخت و شهرهای مرکزی وجود دارد، آسان نیست. اما بازدید از معبدی که از حدود ۳۳هزار مجسمه‌ی رنگی ساخته شده که هر ۱۲ سال یکبار ترمیم و رنگ‌آمیزی مجدد می‌شوند، خالی از لطف نیست. بازدید از این معبد شما را دل فرهنگ و آداب رسوم مذهبی هندوها قرار می‌دهد که خودش تجربه‌ای منحصر به فرد است.

مرتبط:بنای تاج محل، سمبل عشق ابدی و وفای به همسر

غارهای اسرارآمیز آجانتا در هند

غارهای آجانتا که ۲ قرن پیش از میلاد ساخته شده اند و درونشان پر است از نقاشی ها و دست نوشته هایی از بودا .تعداد این غار ها به ۳۰ عدد می رسد که هرکدام ویژگی هایی دارند . در تاریخ غرق می شویم و بین غار ها به دنبال زیبایی ها خواهیم گشت .داستان هایی از گذشته می شنویم و متعجب خواهیم شد . حس کنجکاوی همه ی ما به سمت آجانتا جذب می شود و از رسیدن به جواب های سوال هایمان لذت می بریم .

کمی با غار ها آشنا شویم

این غارها در نزدیکی شهر جالگائون واقع شده اند . هنگامی که از شهر خارج می شوید و به سمت غرب حرکت می کنید بعد از طی مسافتی نه چندان طولانی به یکی از شگفت انگیز ترین جاذبه ی تاریخی کشور هندوستان می رسید . با ورود به این غار ها حس می کنید که بودا کنارتان ایستاده است و با انبوهی از نقاشی ها و مجسمه های مربوط به بودا برخورد می کنید که در نهایت زیبایی و با هنری غنی ساخته شده اند . این غارها توسط جنگلی انبوه پنهان شده بودند و بعد از کشف غارها جنگل نابود شد و امروزه دیگر پنهان نیستند . این غار های حیرت آور در ۵۹ کیلومتری ایستگاه راه آهن جالگون قرار گرفته اند . شکل قرار گیری این غار ها U شکل است و در کنار رودخانه ی واقور سال هاست که جای خشک کرده اند .

داستان کشف غارهای آجانتا بسیار جالب است . در سال ۱۸۱۹ میلادی یک مامور انگلیسی به همراه همراهانش به ضیافت شکار آمده بود و بطور اتفاقی با این غارها برخورد کردند . ابتدا در ظاهر این گونه تصور شد که این غار ها متعلق به بودایی هاست و از این جا به عنوان مدرسه ی راهب ها استفاده می شده و این حدس کاملا درست بود . ۱ تا ۳۰ غار وجود دارد که تا به امروز فقط ۲۸ عدد از آن ها کاوش شده است . برخی بزرگ هستند برخی در حد یک آرامگاه کوچک که در آرامشی عمیق میزبان بازدید کنندگان هستند ، آرامشی زیبا و ساکت . برخی از در های ورودی توسط #آبشار های فصلی پنهان بودند و با کم شدن میزان آب آبشار در ها نمایان می شدند . بعد از این کشف ، محققان به سمت غار ها هجوم آوردند و هر روز کشف های تازه ای می کردند . هر غار پر است از نقاشی های زیبایی که متعلق به زمان های مختلف است . هرکدام ویژگی های خاص خودشان را دارند و هنر را به زیبایی هرچه تمام تر نشان می دهند . وقایع تاریخی ، آموزه های دینی ، زندگی بودا و راهبان از موضوع های نقاشی ها است . از رنگ های زیادی استفاده شده ، رنگ هایی طبیعی و مصنوعی که هنوز بسیاری از آن ها سالم هستند . در هر غار مجسمه هایی وجود دارد که تعدادشان زیاد نیست ولی بسیار استادانه ساخته شده اند .

این را باید گفت که از لحاظ فرهنگی و هنری این غار ها با دیگر غار های تاریخی کشور هندوستان در برخی موارد مشترک هستند .

آجانتا

در ادامه به معرفی غار های مهم خواهیم پرداخت .

اولین غار

این غار در شرقی ترین قسمت قرار دارد . ستون های کنده کاری شده و زیبای این غار مورد توجه قرار گرفته است و بسیاری از گردشگران را به خود جذب می کند . نقاشی های بسیار زیبایی در این غار وجود دارند و اسراری به همراه . در برخی از نقاشی های موجود ، لباس هایی ایرانی بر تن ها دیده می شود و این خودش بسیار جالب می باشد .

تحقیقات نشان می دهد این #غار از بقیه ی غارها بیشتر مورد توجه بوده و در ساخت آن ظرافت و حساسیت بیشتری به خرج داده اند .

مجسمه ها و نقاشی های این غار بودا در مرکز قرار گرفته است و مشخص است که در معرض توجه ها بوده و هنرمندان علاقه ی خود به بودا را این گونه در هنر خود و آثارشان نمایان کرده اند . نماهای بیرونی و داخلی بسیار استادانه حکاکی شده اند و گویی زبر دست ترین حکاک خلقشان کرده . با نگاه به این نماها در می یابیم که این مردم چه فرهنگ غنی و قدیمی داشته اند که هنر آن ها این قدر خاص است .

افسانه ای در مورد این غار وجود دارد که می گوید نیرو های نیک در دیواره ها آرامیده اند و در وقت مناسب بیرون خواهند آمد . زمانی که شما وارد غار می شوید انرزی مثبت زیادی شما را در بر می گیرد و این حس بسیار خوبی است . هر دیوار این غار بسیار هنرمندانه تر و زیبا تر از دیگر غار ها ساخته شده است . نقاشی های روی دیوار از زندگی بودا می گویند . از قرن ۱۹ میلادی عکس هایی از این غار وجود دارد که نشان می دهد تا به امروز آسیب های جدی به غار ها وارد نشده است .

سه در برای ورود به این غار ساخته شده است ، درِ مرکزی و دو در که از کنار وارد می شوند .

در بین این درها پنجره هایی وجود دارد که باعث می شوند فضای داخل روشن شود . هر دیوار در این غار ۱۲ متر طول دارد و ۶ متر ارتفاع . بر روی دیوار های اصلی تصاویر بزرگی از بودا نقاشی شده است .

آجانتا-هند

دومین غار

این غار نسبت به غار اول نقاشی های بیشتری را در خود جای داده است و بیشتر آن ها انسان ها و دیگر موجودات را به تصویر کشیده اند . دیوار های این غار جنس مناسب تری برای نقاشی دارند و به همین دلیل به هنگم ورود به غار نقاشی ها را خواهید دید .

یکی از ویژگی های این غار این است که مجموعه داستانی بصورت نقاشی را می توان دید . این داستان جاکاتا نام دارد . دیگر نقاشی ها به موضوعاتی مانند طبیعت ، جامعه و همین طور بودا می پردازند . در دوران قدیم از این اتاق به عنوان زیبا ترین یاد می کردند و دلیلش وجود دیوار های بلند رنگی بوده که نقاشی ها آن ها را احاطه کرده بودند . افسانه هایی که می توان با نگاه به نقاشی ها حسشان کرد ، نگاهشان کرد و فهمیدشان .

بر روی یکی از دیوار ها زندگی بودا به تصویر کشیده شده و این دیوار مورد توجه محققان قرار گرفته است .

این غار بعد از کشف تعمیر و بازسازی شد و بیشتر نقاشی ها را احیا کردند . هر نقاشی بیانگر موضوع خاصی است . طبیعت ، رابطه ی زندگی بودا ، آموزه ها و دیگر ارتباطات می باشد و استفاده از رنگ های روشن بیانگر انرژی مثبت است . از سال های اولیه ی کشف این غارها ، در سال ۱۸۱۹ ، نقاشی ها مورد توجه بودند . با مطالعه ی دیوار ها بسیاری از راز های گذشته روشن می شوند و زیبایی ها را با ما تقسیم می کنند .

دیگر غارها

بقیه غار ها نیز به همین ترتیب هرکدام ویژگی هایی زیبا دارند و هنوز محققان بر روی آنان کار می کنند و هر روز به نتایجی جالب دست پیدا می کنند . اگر سفری به غارهای آجانتا داشتید از همگی آن ها دیدن کنید . به جز دو غار اخر که بسته هستند .

اکثر غارها در دسترس هستند و تمامی مجسمه ها بازسازی شده و نقاشی ها مرمت . یکی از جذابیت های این غارها تاریک بودنشان است که حسی اسرار آمیز را به شما می دهد . غارهای ۹ و ۱۰ بیشتر از بقیه مورد توجه هستند و دلیلش این است که عمر کمتری نسبت به بقیه دارند و به زمان ما بیشتر نزدیک هستند . با نگاه به نقاشی ها این را به خوبی متوجه می شویم که هنرمندان مختلفی این آثار زیبا را بوجود آورده اند .

غار شماره ی ۱۷ نیز جالب است و در آن تصاویری از شاهزاده ای سریلانکایی مانند شاهزاده سیمهالا به چشم می خورد .

غار شماره چهار بسیار بزرگ است ولی نیمه کاره رها شده است . تحقیقات نشان می دهد این غار یک هدیه از سمت ماتورا بوده که در قرن ۶ بعد از میلاد زندگی می کرده است .

آجانتا

مجسمه های غارها

غارها مملو هستند از مجسمه های بودا و دیگر انسان ها . کنده کاری های هنرمندانه بر روی صخره ها و دیوارها نشان دهنده ی هنر مردمان این منطقه بوده و در نهایت مهارت از این هنر استفاده کرده اند و این آثار هنری زیبا را خلق کرده اند .

محققین در تلاش هستند تا دریابند کدام یک از مجسمه ها اولین مجسمه ساخته شده می باشد و به همین دلیل تحقیقات ادامه دارد .

جنس مجسمه ها از سنگ های آذرین است . مشخص است که در گذشته رنگی بوده اند و با گذشت زمان رنگ های خود را از دست داده اند . با نگاه به مجسمه ها می توان هنر را درک کرد که چه زیبا در ساخت این مجسمه ها بکار رفته اند . بیشتر این مجسمه ها بودا را نشان می دهند که در زاویه های مختلف قرار دارد . با نگاه به این مجسمه ها تصور می کنید بودا همه جا حضور دارد و آرامشش فضا را در بر گرفته . برخی رنگ شده اند و برخی به رنگ همان سنگ در جایشان قرار دارند . هر مجسمه ساخته ی هنرمندی در دوره های مختلف است و برخی هدایایی از مردم عادی و ثروتمندان .

معماری غارهای آجانتا

هر غار از قسمت های مختلفی تشکیل شده و دارای اتاق های دعا ، استراحت می باشند . تمامی ۳۰ غار به هم راه دارند نهایت به مجسمه ی بودا که بزرگترین مجسمه در این مجموعه به حساب می آید می رسند . ارتفاع سقف ها متفاوت است و همین طور فاصله ی بین دیواره ها .

در هایی که ابتدا و بین راهرو های غار ها قرار دارند از جنس چوب و سنگ هستند و بر روی آن ها نیز می توان نقاشی و کنده کاری های زیبایی را دید . برای ورود به هر غار باید از دری با ارتفاع زیاد و مجلل عبور کرد و این نشانه ی احترام به کسانی بوده که به این غار ها می آمدند . بیشتر مساحت غار ها را سالن های عبادت پر کرده اند و در گذشته از آن ها بسیار استفاده می شده است . دیگر بخش های غار ها را راهروها بوجود آورده اند که به تمامی غارها راه دارند . در زمان قدیم و دوره های ابتدایی مجسمه ای از بودا در مرکز قرار داشته است و بسیار بزرگ بوده . متاسفانه امروزه یا نابود شده و یا شاید دزدیده شده است .

ارتفاع سقف ها در هر غار متفاوت است و با توجه به میزان نور گیری و نوع استفاده ی آن ساخته شده است . غار های ۱ تا ۱۰ در زمان کوناه تری نسبت به دیگر غارها ساخته شدند و مورد استفاده قرار گرفتند .

آجانتا

نقاشی های غارها و رابطه ی آن ها با دیگر فرهنگ ها

ریشه ی این نقاشی ها را می توان در کشور های همسایه نظیر سری لانکا و منطقه ای از تبت یافت . تکنیک کشیدن این نقاشی ها امروزه نیز در بین مردم هند به چشم می خورد و کلاس هایی به منظور حفظ این هنر برگزار می شود . تلفیق رنگ های گوناگون در کنار فرهنگ غنی این مردمان باعث شده تا نقاشی ها در نهایت زیبایی از ارزش بالایی نیز برخوردار باشند .

با مطالعه و بررسی این نقاشی ها سوال های زیادی در مورد مردمان این منطقه و سبک زندگی آن ها به جواب رسیده است .

بسیاری از نقاشی ها از هر دو دوره نجات پیدا کرده اند و آسیب های کمی متوجه آن ها شده است . نقاشان هندی بوده و هنر زیادی برای خلق این آثار به خرج داده اند . در بیشتر تصاویر انسان های زیادی را می بینید که فعالیت های روزانه ی آن ها به تصویر کشیده شده و جامعه ی آن زمان را نشان می دهند . با تحقیقات بیشتر مشخص شد که ممکن بوده این تصاویر زاده ی تخیل هنرمندان باشد ولی هنوز محققان به جواب قطعی نرسیده اند .

امروزه از این نقاشی ها نمونه هایی کپی شده است تا مبادا از بین بروند و به دست فراموشی سپرده شوند . از سال ۱۸۷۵ کپی کردن آغاز شده و در سال های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۱ از تمامی این نقاشی ها نسخه ی دومی تهیه شد . سال ۱۸۵۶ عکاسی از این آثار شروع شد و تا به امروز ادامه دارد .

کتاب های زیادی در رابطه با آجانتا به چاپ رسیده است و از آن ها می توان به غلام یزدانی که در سال های ۱۹۳۰ و ۱۹۵۵ آثاری از او در رابطه با آجانتا به چاپ رسید . ژاپنی ها برای تهیه ی نسخه های جدید تر کمک و فعالیت های زیادی انجام دادند و هنرمندانی از کشورشان را به غار ها فرستادند .

تاریخ از غارهای آجانتا می گوید

همانند دیگر سازه های بودایی این غار ها نیز به منظور تحصیل و آموختن ساخته شده بودند و به همین دلیل در مکانی آرام و به دور از جامعه ی بشری درون یک جنگل واقع شده اند . کسانی که دوره های آموزشی را می گذراندند و به درجات بالا می رسیدند و به دیگر کشور ها سفر می کردند و آموزه های خود را به گوش دیگر مردمان می رساندند . در کتیبه های یافت شده آمده که بیشتر دانش آموختگان در طی جشن و فصل مونسون به این غار ها برمی گشته اند و یک جا جمع می شده اند .

محققان می گویند ساخت این غارها بصورت کامل طی یک قرن به طول انجامیده و در حین ساخت از آن استفاده می شده است . این مکان باستانی و غار هایش طی دو دوره ساخته شدند . دوره ی اول ، ساتاواهانا و دوره ی دوم ، واکاتاکا .

غار های ۹ ، ۱۰ ، ۱۲ ، ۱۳ و ۱۵ در دوره ی اول ساخته شدند . در این دوره بسیاری از نقاشی ها کشیده شدند و مجسمه ها را به داخل غار ها آوردند . در این زمان به استناد تاریخ امپراطوری ساتاواهانا در قدرت بوده است و تا آخر دوره ی اول حکومت می کرده . در این زمان در نقاشی ها از قدرت های ماورا الطبیعی توضیح داده شده و این یعنی هر دوره ویژگی های خودش را داشته .

دوره ی دوم یا واکاتاکا مربوط به ۵ می شود و غار های ۱ تا ۸ و ۱۱ ، و ۱۴ تا ۲۹ در این دوره ساخته شده اند . مطالعات نشان می دهد که این غار ها در دوره ی کوتاهی این مکان متروک شده و دوباره بعد از مدتی از آن استفاده شده است . بعد از گذشت مدت زمان طولانی بار دیگر رها شده تا زمانی که در سال ۱۸۱۹ دوباره سر از جنگلی انبوه بیرون اورد و خود را نمایان کرد . بعد از کشف دوباره تا به امروز چند صد سال گذشته و هنوز تحقیقات بر روی این مکان باستانی ادامه دارد .

غارهای آجانتا

از غارهای آجانتا دیدن کنید ، آجانتایی شوید

برای رسیدن به غارها باید به شهر جالگائون برسید و سپس سوار بر اتوبوس و یا ماشین بعد از سپری کردن چندین ساعت به غارهای آجانتا برسید . هنگامی که می رسید می توانید با ثبت نام در تورها از دیدن این بنای تاریخی بیشتر لذت ببرید .

قیمت تورها چه خصوصی و چه معمولی از ۸۰$ شروع می شود و تفاوت فقط مدت زمان تور می باشد .

مدت زمان بازدید بیشتر از سه ساعت نخواهد بود و شما می توانید از ۸ صبح الی ۵ بعد از ظهر از این غار ها لذت ببرید .

امروزه نقش غارهای آجانتا در صنعت گردشگری کشور هند بسیار پر رنگ است و هر سال تعداد زیادی از گردشگران برای دیدن غار ها به هند سفر می کنند . سازمان های جهانی برای حفظ این غار ها کار های زیادی انجام میدهند و همه ی این تلاش ها به ثمر رسیده است . اگر به دیدن این غار ها می روید سعی کنید در زیبایی ها غرق شوید و به تاریخ سفر کنید .

چطور از دهلی به جیپور بروید؟

اگر اولین مقصد شما در سفر به هند، شهر جیپور باشد و پرواز ایرلاین شما در فرودگاه دهلی به زمین بنشیند، باید چگونگی رساندن خودتان از فرودگاه دهلی به جیپور را بدانید تا از سردرگمی های شروع سفر دور بمانید. تور هند، بیشتر برای سه شهر دهلی، آگرا و جیپور برگزار می شود. اگر اگر تنها و بدون تور قصد رفتن به جیپور را داشته باشید چه کاری باید انجام دهید؟ در این مطلب الی گشت شما را کمی با فرودگاه دهلی آشنا می نماییم و در نهایت روش های دسترسی از فرودگاه دهلی به جیپور را به شما معرفی می کنیم.

راجع به جیپور

شهر جیپور، پایتخت استان راجستان است و مقصد بسیاری از گردشگران و توریست هایی است که به هند سفر می کنند. در این شهر تاریخی با جاذبه ها و بناهای تاریخی بسیاری روبه رو هستید که مربوط به تاریخ پادشاهی راجپوت می باشد. خاندان راجپوت ها در هند بسیار مشهور هستند و حتی امروزه در مقامات دولتی هند نیز حضور دارند. بسیاری از افسانه های هندی با این خانواده عجین شده و حتی فیلم های بسیاری از این افسانه ها، ساخته می شوند. به عنوان مثال قلعه تاریخی جیپور یا قلعه سرخ، لوکیشن فیلم پادماواتی (شخصی که توسط خانواده ها راجپوت ها مقدس شمرده می شود) بوده و در بسیاری از صحنه های فیلم می توانید این قلعه را ببینید.

در این شهر در کل قلعه ها و کاخ های بسیاری در طول تاریخ ساخته شده است که پر از داستان ها وافسانه های تاریخی است و شاید دیدن هر یک از آن ها برای هر گردشگر و توریست ساعت ها زمان ببرد. به شهر جیپور شهر صورتی نیز لقب داده اند. چرا که بسیاری از بناهای آن به همین رنگ است. در کل می توان شهر جیپور را شهر رنگ نامید. بسیاری از جاذبه های جیپور همانند هوا محل Hawa Mahal، کاخ شهر City Palace، جانتار مانتار Jantar Mantar، قلعه عامر Amer Fort و بسیاری از دیگر جاذبه های آن رنگ های گرم محدوده قرمز و زرد دارند. هر گردشگری در جیپور می خواهد که بهترین عکس ها و فیلم ها را از این بناها بگیرد و در شبکه های اجتماعی خود به اشتراک بگذارد.

محل اقامت در جیپور

این موضوع که در جیپور، در چه  هتل و در چه محله ای اقامت خواهید داشت در انتخاب مسیر حرکت شما تاثیر به سزایی دارد. هتل هایی همانند هتل پیرل پالاس Hotel Pearl Palace، هتل اومید باوان Hotel Umaid Bhawan، هتل پارک پریم Park Prime Hotel، هتل پارادایس The Paradis Hotel، هتل رویال اورکید Royal Orchid، هتل کراون پلازا Crown Plaza و راج پالاس The Raj Palace از معروف ترین و بهترین هتل های جیپور هستند که می توانید برای اقامت در آن ها از سایت الی گشت اتاق رزرو کنید. بیشتر این هتل ها در مرکز شهر قرار دارند و در نتیجه برای دسترسی از فرودگاه دهلی به جیپور و رفتن به مرکز شهر جیپور باید مسیر خود را انتخاب کنید. اگر به دلیل ارزانی اتاق ها در هتل های دورتر از مرکز شهر به سراغ هتل هایی مانند هتل کراون پلازا Crown Plaza یا هتل رویال اورکید Royal Orchid رفتید؛ پس باید چگونگی حمل و نقل در شهر جیپور را نیز از قبل بدانید. در ادامه مطلب می توانید تمام این اطلاعات را بخوانید.

جیپور

آشنایی با فرودگاه دهلی

بیشتر گردشگران سفر به هند را با حرکت در مسیر مثلث طلایی هند برنامه ریزی می کنند. مثلث طلایی هند شامل ۳ شهر دهلی، آگرا و در نهایت جیپور است. با این حال گاهی بسیاری از مسافران به جای خرید تور ترجیح می دهند که به تنهایی به این کشور سفر کنند و مدت زمان بیشتری را برای دیدن جاذبه های هند در نظر می گیرند. گاهی نیز پیش می آید که مسافران سفر خود را از دهلی به سمت جیپور و سپس آگرا پیش می برند. در این صورت و پس از فرود به فرودگاه ایندیرا گاندی دهلی باید بدانید که چگونه خود را به جیپور برسانید. فرودگاه ایندیرا گاندی، اولین مقصد گردشگران هند است. این فرودگاه در منطقه پالام و در ۱۵ کیلومتری جنوب غربی ایستگاه قطار دهلی واقع شده در نتیجه اگر بخواهید مسیر خود را از فرودگاه دهلی به جیپور با قطار طی کنید باید خود را به ایستگاه قطار دهلی نو برسانید.

از فرودگاه دهلی به جیپور با هواپیما

اگر نمی خواهید که وارد شهر دهلی شوید و می خواهید مستقیم مسیر خود را به جیپور ادامه دهید، می توانید از فرودگاه دهلی به جپیور هواپیما سوار شوید. این روش مسلما سریع ترین روش و آسان ترین روش خواهد بود. چرا که شما را درگیر ترافیک شهر و یا شلوغی قطارها نخواهد کرد. به راحتی از ترمینال بین المللی وارد ترمینال پروازهای داخلی فرودگاه دهلی می شوید و برای فرودگاه جیپور پرواز خود را از ایرلاین های جت ایرویز (Jet Airways)، ایندیا گو (IndiGo)، ایر ایندیا یا اسپایس جت (SpiceJet) خریداری کنید. خوشبختانه از فرودگاه دهلی به جیپور روزانه بیشتر از ۱۰ پرواز با ایرلاین های نامبرده شده انجام می شود. پس هر ساعت که به فرودگاه ایندیرا دهلی رسیدید می توانید برای جیپور بلیط هواپیما خریداری کنید. زمان تقریبی پرواز دهلی به جیپور نزدیک به ۱ ساعت بوده و شما اصلا متوجه مسافت و طول راه نخواهید شد.

پس از فرود هواپیما در فرودگاه جیپور ارزان ترین راه برای رفتن به هتل گرفتن ریکشاو است. فرودگاه جیپور در فاصله ۱۰ کیلومتری مرکز شهر واقع شده است. با این حال هتل هایی مانند کراون پلازا در فصله ۲۰ دقیقه رانندگی فرودگاه قرار گرفته اند و می توانید تاکسی بگیرید. تنها کافیست که با راننده تاکسی راجع به قیمت صحبت کنید تا مبلغی اضافه تر از شما نگیرند. برای رفتن به مرکز شهر جیپور می توانید اتوبوس نیز سوار شوید. برای این منظور به ایستگاه اتوبوس در فاصله ۵ دقیقه ای ترمینال پیاده روی کنید.

با اتوبوس خط A6 خود را به مرکز شهر و از آنجا با ریکشاو یا تاکسی خود را به هتل برسانید. اگر قدرت ریسک گشتن در جیپور آن هم با چمدان را ندارید، بهتر است که کرایه حدود ۲۰۰ روپیه ای تاکسی را بپردازید و از فرودگاه جیپور هند تا مرکز شهر جیپور تاکسی بگیرید. در مسیر حرکت از فرودگاه دهلی به جیپور باید دیگر گزینه ها را نیز در نظر داشته باشید. قطار یکی از این گزینه هاست که به نسبت پرواز برای شما ارزان تر تمام می شود.

از فرودگاه دهلی به جیپور با قطار

این روش را تنها به مسافران و گردشگرانی پیشنهاد می دهیم که وسیله های کمی با خود به همراه دارند یا با تنها یک کوله (کوله به دوشان) به سفر می روند. برای رفتن از فرودگاه دهلی به جیپور ابتدا باید از فرودگاه دهلی تا ایستگاه اتوبوس با نام ترمینال ۱ C داخلی حدود ۸ دقیقه ای را پیاده روی کنید. در این ایستگاه اتوبوس شماره دروازه کشمیر به شماره ۷۲۹B را سوار شده و تا ایستگاه دالا کوآن Dhaula Kuan بروید. در این ایستگاه اتوبوس هایی را که به سمت جاناک ستا با نام اتوبوس شماره ۷۲۰ یا اتوبوس جاناکپور B-1 را سوار شده و در نهایت خود را به جاناک ستا برسانید. مسیر بین فرودگاه تا ایستگاه قطار دهلی را با مترو نیز می توانید طی کنید که سریع تر برسید. برای مترو باید خود را به دهلی سارای روحیلا Delhi Sarai Rohilla برسانید. در اینجا با کمی پیاده روی در حدود ۶ دقیقه می توانید خود را به ایستگاه قطار دهلی رسانده و به سمت جیپور قطار بگیرید.

مسیر حرکت قطار از دهلی تا جیپور نزدیک به ۵ ساعت زمان می برد. پس سعی کنید که بلیط کوپه تخت دار را بگیرید تا بتوانید در زمان سفر کمی استراحت کرده و یا بخوابید. بین این دو ایستنگاه حدود ۹ ایستگاه وجود دارد که قطار در همه آن ها توقف خواهد داشت. بنابراین ممکن است که زمان سفر شما کمی طولانی تر شود. ایستگاه قطار جیپور تقریبا در نزدیکی مرکز شهر جیپور قرار دارد و شما به راحتی از آنجا چه با اتوبوس، چه ریکشاو و چه با تاکسی می توانید در مدت ۲۰ دقیقه یا نیم ساعت خود را به هتل برسانید.

جیپور

از فرودگاه دهلی به جیپور با اتوبوس

در بین شهر دهلی و جیپور بزرگراه و خیابان های بزرگ و خوبی ساخته شده است که در این بین اتوبوس های فراوانی مسافران را جابه جا می کنند. اگر گذر زمان برایتان اهمیت ندارد و در عین حال به دنبال صرف هزینه کمتری هستید و می خواهید که از فرودگاه دهلی به جیپور بروید، گزینه اتوبوس را انتخاب کنید. همسفر شدن با مردم بومی هند و هم کلام شدن با آن ها در اتوبوس، اگر کلافگی گرمای هوا و بسیاری از دیگر موضوعات را فراموش کنیم، می تواند تجریه بی نظیری باشد. می توانید از مردم محلی هند راهنمایی بگیرید. اینکه به دیدن چه جاذبه هایی بروید یا چگونه مسیر خود را پیدا کنید. طی مسافت بین دهلی تا جیپور نیز همانند قطار، حدود ۴ ساعت و نیم زمان می برد.

می توانید از قبل از طریق سایت بلیط اتوبوس خود را خریداری کنید. اگر بخواهید از فرودگاه دهلی به جیپور با اتوبوس بروید باید خود را ابتدا از فرودگاه ایندیرا به ترمینال اتوبوس موری گیت Mori Gate برسانید. مسیر بین فرودگاه تا ترمینال اتوبوس ها در دهلی با مترو خط بنفش و سپس خط زرد، بیشتر از یک ساعت زمان می برد.

در صورت انتخاب هر کدام از روش های بالا امیدواریم که سفر به هند خوبی را پیش رو داشته باشید و حتما با اطلاعات کافی به سفر بروید.

مرتبط:

دیدنی های جیپور

آشنایی با جیسلمیر _شهر طلایی هند

جیسلمیر «شهر طلایی هند» نیز نامیده می‌شود، زیرا شن و سنگ‌های شنی زرد در طراحی و معماری شهر باعث پدید آمدن سایه زردرنگ طلایی در شهر و اطراف آن شده است.

هند کشوری در جنوب آسیا است که بعنوان هفتمین کشور بزرگ دنیا شناخته می شود. هند دومین کشور پرجمعیت دنیا است.کشور هند بیش از ۵۰۰۰ سال قدمت دارد و در زمان های مختلف شاهان و حکومت های مختلفی بر آن فرمانروایی نموده اند. هر سلسله ای ترکیبی از سبک معماری بی همتای خویش را برجای گذاشته و امروز میتوان میراث باشکوه گذشتگان را تماشا کرد. یکی از مکانهای تاریخی و دیدنی هند شهر جیسلمیر می باشد.

شهر جیسلمیر (‏Jaisalmer‎‏) یک شهر در ایالت راجاستان هند است که به آن” شهر طلایی هند” هم می گویند، چون شن و ‏سنگ های شنی زرد در طراحی و معماری شهر سبب پدید آمدن سایه زردرنگ طلایی در شهر و اطراف آن شده است. جیسلمیر ۵٫۱ کیلومتر مربع مساحت و حدوداً  ۶۵٬۴۷۱ نفر جمعیت دارد و ۲۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جیسلمیر ‏در ۵۷۵ کیلومتری غرب شهر جیپور قرار گرفته است. این شهر علاوه بر سازه های قدیمی، قلعه های زیبا و معبدهای دیدنی دارد و ‏به دلیل قرار گرفتن در صحرای ‏Thar‏، یکی از محبوب ترین جاذبه های گردشگری در هند به شمار می رود.‏

شهر جیسلمیر به وسیله خانواده باهتی راجپوت ها ساخته شده است. هدف از ساخت این شهر ، نشان دادن شکوه و جلال و زیبایی معماری کشور هند به دیگر مردم دنیا بوده است. میتوانید منحنی های زیبا و معماری استراتژیکی را هم درون قلعه جیسلمیر ببینید.

جیسلمیر

قلعه جیسلمیر

شاید نخستین جاذبه ای که در شهر جیسلمیر مشهور است، قلعه جیسلمیر باشد. اسم ديگر این قلعه، قلعه طلایی است که در سونار کویلا (Sonar Quilla) قرار گرفته و نماد شهر جیسلمیر هند است. این قلعه توسط حاکم راجپوت به نام رائو جیسال ساخته شده و در داخل خود دنیای بسیار بزرگی را جای داده است. درصورتی که بخواهیم دقیق تر مکان این قلعه را بگوییم باید به سوی صحرای تار( Thar desert) در تپه تریکوتا( Trikuta Hill) بروید تا بتوانید نماهای طلایی آنرا ببینید. این قلعه شاهد جنگ های زیای بوده است.

درون قلعه میتوانند به دیدن کتابخانه گیان بهاندار( Gyan Bhandar library) راج محل( the Raj Mahal) بنای لاکسمینات (Laxminath temple)، بنای جین( Jain temples)، چهار دروازه قلعه و سرای بازار آن بروند. مجسمه های نقاشی و اشکال عجیب و غریب، به سبک کلاسیک دیلوار، زیبایی این قلعه را در شهر جیسلمیر هند نفس گیر نموده است.

امروزه داخل قلعه جیسلمیر که یکی از پربازدیدترین جاذبه های این منطقه است انواع رستوران ها و کافه ها وجود دارد. هرچند با ‏توجه به جمعیت زيادي که برای بازدید به این قلعه می آیند خطرات زيادي این قلعه تاریخی را تهدید می کند به دلیل آن که مقاومت ‏ساختاری آن نسبت به دیگر قلعه های هند پائین تر است.‏ ‏ ‏‏‏‏

مرتبط:

شهرها، غرق در ترس و سکوتی آزار دهنده!

 

کاخ شناور جال محل یکی از زیباترین کاخ‌های دنیا

یکی از زیباترین و رویایی‌ترین کاخ‌های دنیا کاخ شناور جال محل است که با توجه به زیر آب بودنش بسیار زیبا است. این کاخ در نزدیکی شهر جایپور در کشور هند قرار گرفته است.

کاخ شناور جال محل در نزدیکی شهر جایپور در ایالت راجستان هند واقع شده است که مهاراجه‌های سابق جایپور این کاخ تابستانی را در میان دریاچه مان ساگار بنا کرده بودند. حاکم جایپور، با توجه به خاطراتی که از کودکی خود و از کاخ دریاچه‌ی اوایپور به یاد داشت از معماران جایپور خواست تا کاخی تابستانی برای او و همسرش روی دریاچه‌ی مان ساگار بسازند. حاصل تلاش چندین ساله‌ی معماران هندی، تحقق یک رویای بهشتی بر فراز این دریاچه‌ی آرام بود. این کاخ زیبا از سنگ‌ها و ماسه‌های قرمز رنگ ساخته شده است و روی ‌آب مکانی رویایی را در نظر مخاطبان ایجاد کرده است.

 

کاخ زیبای مرمرین جال محل یا «قصر آب» در آب‌های دریاچه مصنوعی شهر صورتی جایپور در ایالت راجستان در هند غوطه‌ور است. چیز زیادی در مورد تاریخ این کاخ شناخته نشده است به جز این حقیقت که توسط مهاراجه مدهو سینگ در قرن هجدهم به عنوان مکانی برای مهمانی‌های شکار اردک ساخته شده است. بعدها پسر مهاراجه با نام مدهوسینگ دوم با اضافه کردن یک حیاط، کاخ را بزرگ‌تر کرد. ولی به مدت دو قرن تا نوسازی اخیر در سال ۲۰۰۰ متروکه شد و مورد بی توجهی قرار گرفت.

کاخ شناور جال محل یک ساختمان کمیاب است، این دقیقا یک قصر نیست زیرا هیچ اتاق قابل سکونتی برای ماندن ندارد. فقط یک باغ تراس است که مهاراجه در زمان فراغت پیاده‌روی می‌کرده است. جال محل ترکیبی از سبک‌های متفاوت معماری مانند راجپوت و مغول است که در واقع در سراسر راجستان بسیار متداول است. معماری راجپوت عمدتا از معماری سنتی هندو الهام گرفته شده در حالی که معماری مغول به شدت تحت تاثیر معماری دوران پس از اسلام هند است.

شما مقداری از هر دو سبک را در جال محل مشاهده می‌کنید. راهروها و اتاق‌های بزرگ طبقه اول با نقاشی‌های بسیار زیبا تزئین شده‌اند. در تراس قصر یک باغ با راهروی طاقی وجود دارد. در هر گوشه‌ای از این کاخ برج‌های نیم هشت ضلعی با گنبدهای ظریف وجود دارد. در مرکز تراس یک پاویلیون مستطیل شکل به سبک بنگالی با نام «Chhatri» وجود دارد.

مرتبط:

موزه دکتر بهاو داجی لاد _گذری بر تاریخ هند

قصر ماتانچری یکی از دیدنی های زیبای هند

موزه دکتر بهاو داجی لاد _گذری بر تاریخ هند

خانه فرهنگ ایران در بمبئی با ارائه گزارشی از «موزه دکتر بهاو داجی لاد»، ضمن مرور تاریخچه این موزه معروف و قدیمی در هندوستان، وضعیت آن را پس از بازسازی، مرور کرده است.

سالیان متمادی است که شهر بمبئی به مرکزی هنری تبدیل شده است و از آن جمله می‌توان از موزه چاتراپاتی شیواجی ماهاراج (موزه پرنس آف والز سابق) به عنوان یکی از بهترین موزه‌های هند یاد کرد.

در آخرین تغییرات موزه دکتر بهاو داجی لادو بمبئی، سنت‌ها و آداب و رسوم محلی کاملاً مشهود است. هر دو موزه در ساختمان‌هایی خیره کننده به صورت نمایشگاه برای بازدید عموم واقع شده‌اند. در خلال آن چشم‌انداز هنرهای معاصر هند در سال‌های اخیر، گسترش چشمگیری یافته است که بمبئی و دهلی نو در راس آن هستند.

موزه دکتر بهاو داجی لاد در قلب منطقه بایکلا در بمبئی و در کنار باغ گیاه‌شناسی و باغ وحش واقع شده است؛ بنایی سراسر غرق در تاریخ و فرهنگ هندوستان. یک ساختمان پالادیویی با فضای داخلی عالی و ستون‌های ویکتوریا، که طرح اصلی آن توسط جورج برد وود، اولین متصدی موزه در قرن ۱۹ شکل گرفت.

این موزه در سال ۱۸۷۲ با نام ویکتوریا و البرت با حمایت مالی جمعی از ثروتمندان هندی از جمله جمشید جی جی بویو جاگانات شانکارشت گشایش یافت و به سرعت به خزانه‌ای برای ذخیره اطلاعات باستان شناسی صنعتی بمبئی و انجمن‌های گوناگون مبدل شد.

پس از آن در سال ۱۹۷۵ نام موزه به افتخار مرد بزرگی که در جمع‌آوری اعانه پیشگام بود به موزه دکتر بهاو داجی لاد تغییر یافت. امروز ساختمان این موزه دستخوش تغییرات و تعمیرات گسترده‌ای شده است که روایتگر سرگذشت شهر بمبئی است.
موزه دکتر بهاو داجی لاد

«تسنیم مهتا» که نماینده میراث فرهنگی و هنری انجمن ملی هند در شهر بمبئی INTACH و مسئول بازسازی این موزه است، می‌گوید: «زمانی جمعیت این شهر بیش از ۱۰۰ هزار نفر نبود، حال آنکه در حال حاضر بازدید روزانه از موزه ۳۰۰۰ نفر است. در گذشته هیچ سرگرمی وجود نداشت، حتی سینما هم نبود. امروز ما حدود ۲۵۰۰ بازدیدکننده در آخر هفته‌ها داریم که علت آن واقع شدن مکان موزه درست در کنار باغ وحش است. همچنین موزه مکانی برای مطالعات علمی، گیاه شناسی و جانور شناسی شهر است که خصوصاً برای شناخت تاریخچه شهر بسیار حائز اهمیت است.»

در سال ۲۰۰۴ شرکت «بمبئی بزرگتر» وابسته به شهرداری، INTACH و سازمان «بجاج» گرد هم آمدند تا اولین مشارکت خصوصی – دولتی خود را با مدیریت یک انستیو فرهنگی مهم آغاز کنند. رنگ دیوارها و جزئیات ساختمان موزه از بین رفته بود. رنگ درهای چوب ساچ برمه رفته بود، ستون‌های آهنی از دیوارها جدا شده و ویترین اشیاء قیمتی شکسته شده بود.

بازسازی این بناء ۴ سال به طول انجامید. در سال ۲۰۰۵ این موزه توانست جایزه میراث فرهنگی آسیا و اقیانوسیه یونسکو را برای مرمت و حفظ ابنیه تاریخی به خود اختصاص داده و از قصر «بیجینگ» پیشی بگیرد. امروزه این موزه با پوشش تازه‌ای از رنگ سبز مایل به خاکستری که در قرن نوزدهم بسیار چشم‌نواز بوده است، پرابهت و باشکوه جلوه می‌کند.

کفپوش‌هایی با کاشی میلتون که در قسمت عبوری بازدیدکنندگان مفروش شده است، استینلیس و گچ‌کاری‌ها سقف و دیوارها را مزین کرده و ۲۳.۵ قیراط آب طلا جلوه و درخشش بی‌همتایی به ظاهر موزه داده است.

اثر تحسین برانگیز هنرمند نامی نیکیل چوپرا به نام «یاگ راج چیتراکار»، ترسیم حافظه‌ای است که شامل طراحی‌ها، ویدیو و عکس‌های مربوط به سیاحت دو روزه وی از شمال تا جنوب این شهر است که در حال حاضر در موزه به نمایش گذاشته شده است.

مرتبط:موزه هیل پالاس _بزرگ ترین موزه باستان شناسی

قلعه بکال (Bekal Fort) در کرالا هند

هند کشوری بزرگ با ۲۸ ایالت است که سفر به آن شما را با گنجینه های فرهنگی متنوعی آشنا می کند. کرالا در جنوب هند یکی از زیباترین ایالت های این کشور است که همه آن را به تالاب ها و قایق های معروفش می شناسند اما اینجا جاذبه های تاریخی زیادی هم دارد که یکی از آن ها قلعه بکال (Bekal Fort) است قلعه ای که یکی از بزرگ ترین قلعه های به جا مانده در این ایالت است و به غیر از اینکه جاذبه ای تاریخیست طبیعتی زیبا را هم در اطراف خود دارد.

قلعه بکال (Bekal Fort) یکی از بزرگ ترین قلعه های کرالا است که در دهکده بکال در کاساراگود قرار دارد. کاساراگود شهری زیبا در نواحی شمالی کرالاست که در ۱۶ کیلومتری جنوب آن قلعه ای زیبا قرار گرفته، قلعه ای که که بعد از گذران سالیان به خوبی حفظ شده و در احاطه ساحلی باشکوست.

این قلعه در قرن ۱۷ ساخته شده و ازبرج های دیده بانی بلندش چشم انداز زیبایی از دریای عربی وجود دارد.

قله بکال که تقریبا ۳۰۰ سال قبل ساخته شده یکی از بهترین و بزرگ ترین قلعه های کرالاست و داستان های جذابی از گذشته ها را در سینه دارد برای همین هزاران گردشگر هر سال از این قلعه دیدن می کنند.

قلعه بکال در قلب طبیعتی زیبا قرار گرفته و وقتی به آن می رسید چیزی که شاید در نگاه اول نظرتان را بیشتر جلب کند باغی سرسبز و تماشایی است که این قلعه را در خود جای داده است. در گوشه ای از باغ، برج دیده بانی بزرگی را می بینید که برای رسیدن به بالای آن باید از سربالایی عریضی بالا بروید.

با بالا رفتن از سربایی برج، چشم انداز و منظره ای حیرت آور انتظارتان را می کشد. همانطور که به بالای برج نزدیک می شوید کم کم دریای آبی نمایان می شود و چشم اندازی جذاب را برایتان به نمایش در می آورد.

قلعه بکال (Bekal Fort) در کرالا هند

بر روی دیوارهای قلعه بکال برای اهداف دفاعی سوراخ های بزرگ و کوچکی وجود دارد که در قرن های گذشته در آن ها توپخانه های بزرگ قرار می گرفت و خدا می داند که این دیوارها در گذشته شاهد چندین جنگ بوده اند.

قلعه بکال از دیوارها، مسیرهای راه رفتن و سنگر تشکیل شده و خندقی دور آن کشیده شده است. بالای این قلعه شکلی مدور دارد که از سنگ های قهوه ای ساخته شده است. جذاب ترین بخش این قلعه برج دیده بانی آن است که توسط تیپو سلطان ساخته شده و چشم انداز تماشایی از ساحل صخره ای دریای عرب می دهد. سطح برخی از سنگ های قلعه تیره شده و بعضی از قست های آن را خزه و علف های هرز پوشانده اما قلعه و اطراف آن کاملا تمیز و زیباست.

امروز قلعه بکال ونواحی اطراف آن به سرعت در حال تبدیل به شدن به مقصد بین المللی گردشگری است و خیلی از فیلمسازان هندی فیلم های خود را در همین نواحی فیلملبرداری می کنند.

 

این قلعه جایی است که تاریخ را در قلب خود نگه داشته و در برابر گذر سال ها مقاوت کرده است. می توانید در ساحل ماسه ای کنار قلعه راه بروید و در حالی که امواج آرام دریا خودش را به شما می رساند صدف های زیبا جمع کنید.

اگر زمان غروب را برای بازدید از قلعه انتخاب کنید هم غروب خورشید ساحل و هم قلعه را در جادویی ترین حالت ممکنش می بینید. بازدید از این قلعه تجربه عالی برای کشف میراث فرهنگی شمال کرالاست.

مرتبط:

هند و عجیب ترین اسرار این کشور